Van stilte naar overvloed: Het herdefiniëren van het absurde in de eenentwintigste eeuw
Voel het verschil: de zin van het leven vinden, ontdekken of creëren, scheppen. In de 19e eeuw verklaarde Friedrich Nietzsche dat God dood is. Sindsdien staan we in een zwijgend universum. De 20e eeuw draaide om het absurde — het beeld van Sisyphus die eindeloos zijn steen omhoogduwt, telkens opnieuw. Maar de 21e eeuw voelt anders. Niet leeg, maar juist overvol met betekenissen. Te veel richtingen, te veel informatie, alles gefragmenteerd. Hoe kies je dan je weg? Misschien is het antwoord simpel en radicaal tegelijk: de zin van het leven kun je niet meer vinden. Je moet hem bouwen. Met wat er is. Ook als het onvolmaakt is. Ook als je startpositie niet ideaal is. Betekenis is geen ontdekking. Het is een constructie. En voor die constructie bestaat geen handleiding.